{"id":6310,"date":"2022-01-23T18:26:55","date_gmt":"2022-01-23T11:26:55","guid":{"rendered":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/?p=6310"},"modified":"2022-01-23T18:30:03","modified_gmt":"2022-01-23T11:30:03","slug":"not-twice-for-the-same","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/not-twice-for-the-same\/","title":{"rendered":"\u0e1f\u0e49\u0e2d\u0e07\u0e0b\u0e49\u0e2d\u0e19 \u0e1f\u0e49\u0e2d\u0e07\u0e0b\u0e49\u0e33"},"content":{"rendered":"
\"ฟ้องซ้อน
ฟ้องซ้อน ฟ้องซ้ำ<\/figcaption><\/figure>\n

มาตรา 173 วรรคหนึ่ง<\/strong> <\/span><\/p>\n

“เมื่อศาลได้รับคำฟ้องแล้ว ให้ศาลออกหมายส่งสำเนาคำฟ้องให้แก่จำเลยเพื่อแก้คดี และภายในกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันยื่นคำฟ้อง ให้โจทก์ร้องขอต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อให้ส่งหมายนั้น”<\/span><\/em><\/p>\n

     เมื่อศาลรับฟ้องโจทก์แล้ว กฎหมายให้ศาลออกหมายส่งสำเนาคำฟ้องให้แก่จำเลยเพื่อแก้คดี หมายที่ออกเป็นหมายเรียก และคำฟ้องที่ส่งเป็นสำเนาคำฟ้อง ไมใช่ต้นฉบับซึ่งต้องเก็บเป็นสำนวนคดีที่ศาลตาม มาตรา 46 วรรคสอง แม้ตาม มาตรา 70 วรรคสอง จะใช้คำฟ้องก็ตามและสำเนาคำฟ้องนี้เจ้าพนักงานศาลเป็นผู้มีหน้าที่ส่ง โดยโจทก์มีหน้าที่จัดการนำส่งสำเนาคำฟ้องนี้จะส่งไปพร้อมกับหมายเรียกให้จำเลยแก้คดี โจทก์ต้องขอต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อให้ส่งหมายเรียกภายใน 7 วัน นับแต่วันที่ยื่นฟ้อง หากโจทก์ไม่ดำเนินการดังกล่าว ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง <\/p>\n

มาตรา 173 วรรคสอง (1) <\/span><\/strong><\/p>\n

“นับแต่เวลาที่ได้ยื่นคำฟ้องแล้ว คดีนั้นอยู่ในระหว่างพิจารณา และผลแห่งการนี้<\/span><\/em>
\n(1) ห้ามไม่ให้โจทก์ยื่นคำฟ้องเรื่องเดียวกันนั้นต่อศาลเดียวกันหรือต่อศาลอื่น และ<\/span><\/em>
\n(2) ถ้ามีเหตุเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในพฤติการณ์อันเกี่ยวด้วยการยื่นฟ้องคดีต่อศาลที่มีเขตศาลเหนือคดีนั้น เช่น <\/span><\/em>การเปลี่ยนแปลงภูมิลำนาของจำเลย การเปลี่ยนแปลงเช่นว่านี้หาตัดอำนาจศาลที่รับฟ้องคดีไว้ในอันที่จะพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีนั้นไม่”<\/span><\/em><\/p>\n

     ตามมาตรา 173 วรรคสอง (1) นี้ มีเจตนารมณ์มาจากหลัก Ne bis in idem (ภาษาลาติน) “not twice for the same” อันมีความหมายว่า บุคคลไม่ควรถูกพิจารณาในมูลคดีเดียวกัน 2 ครั้ง ดังนั้น เมื่อคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาหากโจทก์มายื่นฟ้องเรื่องเดียวกันอีก ทางปฏิบัติเรียกกันสั้นๆ ว่า “ฟ้องซ้อน”<\/span><\/strong> ปัญหาเรื่องฟ้องซ้อนเป็นเรื่องอำนาจฟ้อง ซึ่ง<\/strong> เป็นบัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน<\/span> ตามมาตรา 142 (5)<\/p>\n

     คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6383\/2550 <\/span><\/strong><\/p>\n

     ปัญหาเรื่องฟ้องช้อนหรือไม่ เป็นเรื่องอำนาจฟ้องซึ่ง <\/span><\/em>เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน<\/span> ผู้ร้องชอบที่จะยกขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ได้ การที่ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้จึงเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาวินิฉัยปัญหานี้ไปทีเดียวโดยไม่ต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยปัญหานี้ก่อนได้<\/span><\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

มาตรา 148 วรรคหนึ่ง <\/span><\/strong><\/p>\n

“คดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว ห้ามมิให้คู่ความเดียวกันรื้อร้องฟ้องกันอึกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน”<\/span><\/em><\/p>\n

     จากบทบัญญัติดังกล่าวเป็นผลสืบเนื่องมาจากคดีที่ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว ซึ่งผลของคำพิพากษาหรือคำสั่งดังกล่าวย่อมเป็นที่ยุติผูกพันคู่ความในคดี ดังนั้น คู่ความเดียวกันในคดีเดิมที่มีคำพิพากษา
\nหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้วจะนำประเด็นที่ศาลได้มีคำวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันมาฟ้องเป็นคดีใหม่อีกไม่ได้
\n     <\/p>\n

     จากบทบัญญัติดังกล่าวแยกออกเป็นหลักเกณฑ์ได้ดังนี้<\/strong>
\n         1. คดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว
\n         2. ห้ามมีให้คู่ความเดียวกัน
\n         3. รื้อร้องฟ้องกันอีก
\n         4. ในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

มาตรา 173 วรรคสอง (1)
\n"นับแต่เวลาที่ได้ยื่นคำฟ้องแล้ว คดีนั้นอยู่ในระหว่างพิจารณา และผลแห่งการนี้
\n(1) ห้ามไม่ให้โจทก์ยื่นคำฟ้องเรื่องเดียวกันนั้นต่อศาลเดียวกันหรือต่อศาลอื่น และ
\n(2) ถ้ามีเหตุเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในพฤติการณ์อันเกี่ยวด้วยการยื่นฟ้องคดีต่อศาลที่มีเขตศาลเหนือคดีนั้น เช่น การเปลี่ยนแปลงภูมิลำนาของจำเลย การเปลี่ยนแปลงเช่นว่านี้หาตัดอำนาจศาลที่รับฟ้องคดีไว้ในอันที่จะพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีนั้นไม่"<\/p>\n

มาตรา 148 วรรดหนึ่ง
\n"คดีที่ได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว ห้ามมิให้คู่ความเดียวกันรื้อร้องฟ้องกันอึกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน"<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6311,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[14,238,65],"tags":[279,1406,1407],"aioseo_notices":[],"amp_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6310"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6310"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6310\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6313,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6310\/revisions\/6313"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6311"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6310"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6310"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6310"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}