ภาค ๑ บทบัญญัติทั่วไป	ลักษณะ ๑ บทบัญญัติที่ใช้แก่ความผิดทั่วไป
มาตรา ๔	หมวด ๒ การใช้กฎหมายอาญา

ลักษณะ ๑ บทบัญญัติที่ใช้แก่ความผิดทั่วไป

หมวด ๒ การใช้กฎหมายอาญา

มาตรา ๔ ผู้ใดกระทำความผิดในราชอาณาจักร ต้องรับโทษตามกฎหมาย

การกระทำความผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทย ไม่ว่าจะอยู่ ณ ที่ใด ให้ถือว่ากระทำความผิดในราชอาณาจักร

ภาค ๑ บทบัญญัติทั่วไป	ลักษณะ ๑ บทบัญญัติที่ใช้แก่ความผิดทั่วไป
มาตรา ๕	หมวด ๒ การใช้กฎหมายอาญา

ลักษณะ ๑ บทบัญญัติที่ใช้แก่ความผิดทั่วไป

หมวด ๒ การใช้กฎหมายอาญา

มาตรา ๕ ความผิดใดที่การกระทำแม้แต่ส่วนหนึ่งส่วนใดได้กระทำในราชอาณาจักรก็ดี ผลแห่งการกระทำเกิดในราชอาณาจักร โดยผู้กระทำประสงค์ให้ผลนั้นเกิดในราชอาณาจักร หรือโดยลักษณะแห่งการกระทำ ผลที่เกิดขึ้นนั้นควรเกิดในราชอาณาจักรหรือย่อมจะเล็งเห็นได้ว่าผลนั้นจะเกิดในราชอาณาจักรก็ดี ให้ถือว่าความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร

ในกรณีการตระเตรียมการ หรือพยายามกระทำการใด ซึ่งกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด แม้การกระทำนั้นจะได้กระทำนอกราชอาณาจักร ถ้าหากการกระทำนั้นจะได้กระทำตลอดไปจนถึงขั้นความผิดสำเร็จ ผลจะเกิดขึ้นในราชอาณาจักร ให้ถือว่าการตระเตรียมการหรือพยายามกระทำความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร

ภาค ๑ บทบัญญัติทั่วไป	ลักษณะ ๑ บทบัญญัติที่ใช้แก่ความผิดทั่วไป
มาตรา ๖	หมวด ๒ การใช้กฎหมายอาญา

ลักษณะ ๑ บทบัญญัติที่ใช้แก่ความผิดทั่วไป

หมวด ๒ การใช้กฎหมายอาญา

มาตรา ๖ ความผิดใดที่ได้กระทำในราชอาณาจักร หรือที่ประมวลกฎหมายนี้ถือว่าได้กระทำในราชอาณาจักร แม้การกระทำของผู้เป็นตัวการด้วยกัน ของผู้สนับสนุน หรือของผู้ใช้ให้กระทำความผิดนั้นจะได้กระทำนอกราชอาณาจักร ก็ให้ถือว่าตัวการ ผู้สนับสนุนหรือผู้ใช้ให้กระทำได้กระทำในราชอาณาจักร

{"id":3429,"date":"2019-05-01T21:23:24","date_gmt":"2019-05-01T14:23:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/?p=3429"},"modified":"2022-12-25T18:23:47","modified_gmt":"2022-12-25T11:23:47","slug":"criminal-realm","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/criminal-realm\/","title":{"rendered":"\u0e01\u0e0e\u0e2b\u0e21\u0e32\u0e22\u0e2d\u0e32\u0e0d\u0e32 \u0e2b\u0e25\u0e31\u0e01\u0e14\u0e34\u0e19\u0e41\u0e14\u0e19 \u0e21\u0e32\u0e15\u0e23\u0e32 4, \u0e21\u0e32\u0e15\u0e23\u0e32 5, \u0e21\u0e32\u0e15\u0e23\u0e32 6"},"content":{"rendered":"

\"กฎหมายอาญา — กฎหมายอาญา หลักดินแดน<\/figcaption>\n<\/figure>\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n
“หลักดินแดน”<\/strong> หมายถึง กฎหมายของรัฐใดย่อมใช้บังคับแก่การกระทำความผิดที่เกิดขึ้นภายในดินแดนอันเป็นอาณาเขตของรัฐนั้น ซึ่งในประมวลกฎหมายอาญาได้บัญัติไว้ใน มาตรา 4 ถึง มาตรา 6 ได้แก่ การกระทำความผิดในราชอาณาจักรและรวมถึงการกระทำที่ให้ถือว่ากระทำความผิดในราชอาณาจักร ฉะนั้นกฎหมายอาญาของไทยย่อมใช้บังคับแก่การกระทำผิดภายในขอบเขตของหลักดินแดนดังกล่าว ทั้งนี้โดยไม่คำนึงว่าผู้กระทำหรือผู้เสียหายจะเป็นบุคคลสัญชาติใด ซึ่งจะได้แยกพิจารณาเป็น 3 หัวข้อ ดังต่อไปนี้<\/p>\n\n\n\n
**(1) การกระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**(2) การกระทำที่ให้ถือว่ากระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**(3) ผลของการใช้บังคับหลักดินแดน<\/p>\n\n\n\n**
การกระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
การกระทำความผิดในราชอาณาจักร มีบัญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 4 วรรคแรก ดังนี้<\/p>\n\n\n\n
มาตรา 4 วรรคแรก<\/strong> บัญัติว่า “<\/strong>ผู้ใดกระทำความผิดในราชอาณาจักรต้องรับโทษตามกฎหมาย<\/strong><\/em>**“<\/strong><\/p>\n\n\n\n**
ความหมายของ “***ราชอาณาจักร<\/em><\/strong>“<\/p>\n\n\n\n***
\n
พื้นดินและพื้นน้ำซึ่งอยู่ภายในอาณาเขตของประเทศไทย<\/li>\n
ทะเลอันเป็นอ่าวไทย (ตาม พรบ.กำหนดเขตจังหวัดในอ่าวไทยตอนใน พ.ศ.2502)<\/li>\n
ทะเลอาณาเขตระยะ 12 ไมล์ทะเล ห่างจากฝั่งอันเป็นอาณาเขตของประเทศไทย (ประกาศพระบรมราชโองการ กำหนดความกว้างของทะเลอาณาเขตของประเทศไทย ลงวันที่ 6 ตุลาคม 2509)<\/li>\n
ใต้หรือเหนืออาณาเขตตาม ที่กล่าวมา<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n
คำว่า “ในราชอาณาจักร<\/strong><\/em>” ตาม มาตรา 4 วรรคแรก จึงหมายถึง ในขอบเขตพื้นที่ของประเทศไทยดังกล่าว ฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นกรณีเรือหรืออากาศยานไทย และเรือหรืออากาศยานของต่างประเทศ หากจอดอยู่หรือขณะผ่านขอบเขตพื้นที่ดังกล่าว ก็อยู่ในความหมายของคำว่า “**ในราชอาณาจักร<\/strong><\/em>” ตามมาตรา 4 วรรคแรก ทั้งสิ้น<\/p>\n\n\n\n**
สถานทูตไทยในต่างประเทศ ไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรไทย และสถานทูตต่างประเทศที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยก็ไม่ถือเป็นดินแดนของต่างประเทศเช่นกัน กรณีนี้ เป็นเรื่องของเอกสิทธิ์และความคุ้มกันตามกฎหมายระหว่างประเทศ<\/em><\/p>\n\n\n\n
ความหมายของ “**การกระทำความผิด<\/strong><\/em>“<\/p>\n\n\n\n**
คำว่า “กระทำความผิด<\/strong><\/em>” ในราชอาณาจักร ตาม มาตรา 4 วรรคแรก มีข้อพิจารณาว่าขณะกระทำความผิดนั้นเกิดขึ้น ณ ที่ใด ทั้งนี้เพราะการกระทำความผิดมิใช่จะเกิดขึ้นเฉพาะชั่วขณะหนึ่งขณะใดเท่านั้น แต่อาจเกิดขึ้นเป็นระยะเวลาตั้งแต่ขนะหนึ่งจนสิ้นสุดลง ณ เวลาอีกขณะหนึ่ง เหตุการณ์ระหว่างระยะเวลานี้อาจเกิดขึ้นในหลายแห่งต่างกันได้ และจะถือว่าส่วนใดคือผลของการกระทำความผิดซึ่งแยกต่างหากออกจากการกระทำผิดเพราะการกระทำผิดและผลของการกระทำผิดเกิดขึ้นในหลายแห่งต่างดินแดนกันได้เช่นกัน ในเรื่องนี้มีหลักในการพิจารณาโดยแยก “ผล” เป็น 2 ประการได้แก่<\/p>\n\n\n\n
(1) ผลที่เป็นจุดประสงค์ใกล้ชิด<\/em> (but immediat)<\/em> ตามสภาพผลที่เป็นจุดประสงค์ใกล้ชิด ย่อมเป็นส่วนหนึ่งของการกระทำอยู่ในตัว เช่น การยิงคน กิริยาที่ยกปืนขึ้นเล็ง และลั่นไกปืน เป็นขณะที่การกระทำความผิดเกิดขึ้น ส่วนขณะที่กระสุนปืนถูกคน คือผลที่เป็นจุดประสงค์ใกล้ชิด ซึ่งย่อมเป็นส่วนหนึ่งของการกระทำด้วย นั่นคือรวมกันทั้งหมดเรียกว่ายิง อันเป็นการกระทำความผิดนั่นเอง<\/p>\n\n\n\n
(2) ผลสุดท้าย (resultat)<\/em> ตามตัวอย่าง “การยิงคน” ดังกล่าวคือ ความตายนั่นเอง ซึ่งสามารถแยกออกจากการกระทำผิดได้โดยเด็ดขาด<\/p>\n\n\n\n
เมื่อพิจารณาบทบัญญัติ มาตรา 4 ประกอบกับ มาตรา 5 แห่งประมวลกฎหมายอาญาแล้วเห็นได้ว่าทุกแห่งที่มีการกระทำและผลที่เป็นจุดประสงค์ใกล้ชิดเกิดขึ้นก็เป็นที่ซึ่งเกิดความผิดทั้งสิ้น<\/p>\n\n\n\n
ฉะนั้น การกระทำความผิดในราชอาณาจักร ตาม มาตรา 4 วรรคแรก จึงหมายถึงการกระทำทั้งหมดที่เป็นความผิด (หมายถึงการกระทำและผลที่เป็นจุดประสงค์ใกล้ชิดรวมกัน) มิใช่เพียงส่วนใดส่วนหนึ่ง ได้เกิดขึ้นและสิ้นสุดในราชอาณาจักร แต่ไม่รวมถึงผลสุดท้ายด้วยแม้แต่ผลสุดท้ายของการกระทำจะเกิดขึ้นในหรือนอกราชอาณาจักรก็ไม่สำคัญ หากการกระทำความผิดทั้งหมดเกิดขึ้นในราชอาณาจักร ก็อยู่ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติ มาตรา 4 วรรคแรกทั้งสิ้น<\/p>\n\n\n\n
การกระทำที่ให้ถือว่ากระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
การกระทำที่ให้ถือว่า กระทำผิดในราชอาณาจักร หมายถึง การกระทำผิดนอกราชอาณาจักรหรือส่วนใดส่วนหนึ่งได้กระทำนอกราชอาณาจักร แต่กฎหมายให้ถือว่าเป็นการกระทำผิดในราชอาณาจักร ทั้งนี้เพื่อคุ้มครองผลประโยชน์ของประเทศไทย จึงได้ขยายอำนาจของศาลไทยให้ลงโทษผู้กระทำผิดซึ่งเกี่ยวข้องกับประเทศไทยให้มากยิ่งขึ้น โดยมีบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 4 วรรคสอง มาตรา 5 และ มาตรา 6 ดังนี้<\/p>\n\n\n\n
มาตรา 4 วรรคสอง<\/strong> บัญญัติว่า “การกระทำความผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทย ไม่ว่าจะอยู่ ณ ที่ใด ให้ถือว่ากระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/strong><\/em>“<\/p>\n\n\n\n
มาตรา 5<\/strong> บัญญัติว่า “ความผิดใดที่การกระทำแม้แต่ส่วนหนึ่งส่วนใดได้กระทำในราชอาณาจักรก็ดี ผลแห่งการกระทำเกิดในราชอาณาจักร โดยผู้กระทำประสงค์ให้ผลนั้นเกิดในราชอาณาจักร หรือโดยลักษณะแห่งการกระทำผลที่เกิดขึ้นนั้นควรเกิดในราชอาณาจักร หรือย่อมจะเล็งเห็นได้ว่าผลนั้นจะเกิดในราชอาณาจักรก็ดี ให้ถือว่าความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n

ในกรณีการตระเตรียมการ หรือพยายามกระทำการใดซึ่งกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด แม้การกระทำนั้นจะได้กระทำนอกราชอาณาจักร ถ้าหากการกระทำนั้นจะได้กระทำตลอดไปจนถึงขั้นความผิดสำเร็จ ผลจะเกิดขึ้นในราชอาณาจักร ให้ถือว่าการตระเตรียมการหรือพยายามกระทำความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร<\/strong><\/em>“<\/p>\n\n\n\n
มาตรา 6<\/strong> บัญญัติว่า “ความผิดใดที่ได้กระทำในราชอาณาจักรหรือที่ประมวลกฎหมายนี้ถือว่าได้กระทำในราชอาณาจักร แม้การกระทำของผู้เป็นตัวการด้วยกัน ของผู้สนับสนุน หรือของผู้ใช้ให้กระทำความผิดนั้น จะได้กระทำนอกราชอาณาจักร ก็ให้ถือว่า ตัวการ ผู้สนับสนุน หรือผู้ใช้ให้กระทำ ได้กระทำในราชอาณาจักร<\/strong><\/em>“<\/p>\n\n\n\n
ตามบทบัญญัติใน มาตรา 4 วรรคสอง<\/strong>, มาตรา 5<\/strong>, และ **มาตรา 6<\/strong> แยกพิจารณาดังนี้<\/p>\n\n\n\n**
**(1) การกระทำความผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทย<\/p>\n\n\n\n**
**(2) การกระทำผิดบางส่วนในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**(3) ผลแห่งการกระทำความผิดเกิดในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**(4) กระตระเตรียมการหรือพยายามกระทำความผิดนอกราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**(5) ตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุน ได้กระทำความผิดนอกราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**การกระทำความผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทย<\/strong><\/p>\n\n\n\n**
การกระทำความผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทยไม่ว่าอยู่ ณ ที่ใดตาม มาตรา 4 วรรคสองนั้น คำว่า “ไม่ว่าอยู่ ณ ที่ใด” หมายถึง สิ่งใดๆ ก็ได้ซึ่งมิใช่ในราชอาณาจักรไทย หากกระทำความผิดในเรือหรืออากาศยานไทยขณะจอดอยู่หรือผ่านราชอาณาจักรไทย ก็เป็นกรณีตามมาตรา 4 วรรคแรก ฉะนั้นการกระทำผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทย ที่ให้ถือว่ากระทำผิดในราชอาณาจักรตาม มาตรา 4 วรรคสอง จึงต้องเป็นกรณีที่เรือไทยหรืออากาศยานไทยนั้น จอดอยู่หรือขณะผ่านนอกเขตราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n
การกระทำความผิดในเรือไทยหรืออากาศยานไทยนี้ หากเป็นการกระทำความผิด “ทั้งหมด” ในเรือไทยหรืออากาศยานไทย ก็ไม่มีปัญหาในการพิจารณา เพราะหากเรือไทยหรืออากาศยานไทยนั้นจอดอยู่หรือขณะผ่านในราชอาณาจักร ก็เป็นกรณี มาตรา 4 วรรคแรก หากจอดอยู่หรือขณะผ่านนอกเขตราชอาณาจักร ก็เป็นกรณี มาตรา 4 วรรคสอง แต่มีปัญหาน่าพิจารณาว่า ถ้าการกระทำความผิดเพียง “ส่วนหนึ่งส่วนใด” เท่านั้นที่เกิดขึ้นในเรือไทยหรืออากาศยานไทย มิใช่การกระทำผิดทั้งหมดจะเป็นกรณี มาตราใด<\/p>\n\n\n\n
ตัวอย่าง เช่น นาย ก นั่งอยู่บนเครื่องบินไทย ซึ่งจอดอยู่ที่สนามบินสิงคโปร์ ถูกนาย ข ซึ่งยืนอยู่บนลานจอดเครื่องบิน ใช้ปืนยิงจนถึงแก่ความตาย เช่นนี้จะเป็นกรณี มาตราใด<\/p>\n\n\n\n
กรณีเช่นนี้ การกระทำความผิดส่วนหนึ่งเป็นการกระทำความผิดนอกราชอาณาจักรไทย (นาย ข ใช้ปืนยิงขณะยืนอยู่บนลานจอดเครื่องบินสิงคโปร์) และการกระทำผิดอีกส่วนหนึ่งซึ่งกฎหมายให้ถือว่าเป็นการกระทำความผิดในราชอาณาจักร ตาม มาตรา 4 วรรคสอง (นาย ก ถูกยิงในเครื่องบินไทย ซึ่งอยู่นอกราชอาณาจักร จะเห็นว่าเมื่อมีการกระทำส่วนหนึ่งส่วนใดที่กฎหมายให้ถือว่าเป็นการกระทำความผิดในราชอาณาจักร ก็ย่อมจะปรับเข้ากรณี มาตรา 4 วรรคสองได้เลย เพราะส่วนหนึ่งส่วนใดของการกระทำความผิดย่อมเป็นความผิดอยู่นั่นเอง<\/p>\n\n\n\n
อนึ่ง การกระทำความผิดตาม มาตรา 4 วรรคสอง นี้หมายถึงการกระทำความผิดเกิดขึ้นในเรือไทยหรืออากาศยานไทย โดยไม่คำนึงว่าผลสุดท้ายของการกระทำจะเกิด ณ ที่ใด เช่นเดียวกับกรณี มาตรา 4 วรรคแรก<\/p>\n\n\n\n
ตัวอย่าง<\/strong> นาย ก วางยาพิษ นาย ข โดยผสมกับกาแฟ ให้ นาย ข ดื่ม ขณะโดยสารเครื่องบินไทยอยู่เหนือน่านฟ้ามาเลเซีย นาย ข ถึงแก่ความตายที่โรงพยาบาลสิงคโปร์ เช่นนี้การกระทำความผิดทั้งหมดฐานฆ่าคนตาย เกิดขึ้นในอากาศยานไทย ถือว่าเป็นการกระทำความผิดในราชอาณาจักรตามมาตรา 4 วรรคสอง<\/p>\n\n\n\n
ตัวอย่าง<\/strong> นาย ก ไล่ยิง นาย ข ที่สนามบินลิเบีย นาย ข หลบหนีขึ้นมาบนเครื่องบินไทยและสิ้นใจตายในเครื่องบินไทย เช่นนี้ การกระทำผิดทั้งหมดเกิดขึ้นนอกราชอาณาจักร มิใช่กรณีตามมาตรา 4 วรรคสอง<\/p>\n\n\n\n
**การกระทำความผิดบางส่วนในราชอาณาจักร<\/strong><\/p>\n\n\n\n**
กรณี “ความผิดใดที่ได้กระทำแม้แต่ส่วนหนึ่งส่วนใดได้กระทำในราชอาณาจักร<\/strong><\/em>” ตาม มาตรา 5 วรรคแรก ส่วนแรก หมายถึง การกระทำความผิดบางส่วนนอกราชอาณาจักรและบางส่วนในราชอาณาจักร ซึ่งเป็นการกระทำความผิดคาบเกี่ยวหรือต่อเนื่องกันทั้งในและนอกราชอาณาจักร กรณีเช่นนี้กฎหมายให้ถือว่าความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร ฉะนั้น หากผู้กระทำความผิดเข้ามาในประเทศไทย ศาลไทยมีอำนาจลงโทษได้โดยอาศัย มาตรา 5 วรรคแรก ส่วนแรก<\/p>\n\n\n\n
**ผลแห่งการกระทำความผิดเกิดในราชอาณาจักร<\/strong><\/p>\n\n\n\n**
ในกรณีผลแห่งการกระทำผิดเกิดในราชอาณาจักร ให้ถือว่าความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักรนี้ มีบัญญัติไว้ในมาตรา 5 วรรคแรก ส่วนที่ 2 ส่วนที่ 3 และส่วนท้าย ซึ่งแยกพิจารณาได้เป็น 3 กรณี ได้แก่<\/p>\n\n\n\n
\n
ผู้กระทำประสงค์ให้ผลนั้นเกิดในราชอาณาจักร (มาตรา 5 วรรคแรก ส่วนที่ 2)<\/li>\n
โดยลักษณะแห่งการกระทำผลที่เกิดขึ้นนั้นควรเกิดในราชอาณาจักร (มาตรา 5 วรรคแรก ส่วนที่ 3)<\/li>\n
ผู้กระทำย่อมจะเล็งเห็นได้ว่า ผลนั้นจะเกิดในราชอาณาจักร (มาตรา 5 วรรคแรกส่วนท้าย)<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n
**การตระเตรียมการหรือพยายามกระทำความผิดนอกราชอาณาจักร<\/strong><\/p>\n\n\n\n**
กรณีการตระเตรียมการหรือพยายามกระทำความผิด ซึ่งได้กระทำนอกราชอาณาจักร แต่ผลของการกระทำจะเกิดขึ้นในราชอาณาจักร ตามมาตรา 5 วรรคสอง นี้ หมายเฉพาะถึง การตระเตรียมการกระทำที่กฎหมายบัญญัติเป็นความผิด เช่น ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 107 ถึง 110,114,128,219 เป็นต้น ส่วนพยายามกระทำนั้น โดยทั่วไปเป็นความผิดอยู่แล้ว ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 และการกระทำนั้น ยังไม่ถึงขั้นความผิดสำเร็จ เพียงแต่หากจะทำตลอดไปจนถึงขั้นความผิดสำเร็จ “ผลจะเกิดขึ้นในราชอาณาจักร” เท่านั้นซึ่งเห็นได้ว่า กรณีตาม มาตรา 5 วรรคสอง นี้ ผลยังมิได้เกิดขึ้น หากผลเกิดขึ้นในราชอาณาจักรแล้วก็จะกลายเป็นกรณี มาตรา 5 วรรคแรก นอกจากนั้น คำว่า “ผล” ตาม มาตรา 5 วรรคสอง นี้ ไม่จำกัดว่า ต้องเป็นผลที่เจตนาจะให้เกิดขึ้นในราชอาณาจักรเท่านั้นแต่หมายถึงผลที่ประสงค์ผลที่ควรเกิด และผลที่ย่อมจะเล็งเห็นตาม มาตรา 5 วรรคแรกนั้นเอง<\/p>\n\n\n\n
**ตัวการ ผู้ใช้ หรือ ผู้สนับสนุน ได้กระทำความผิดนอกราชอาณาจักร<\/strong><\/p>\n\n\n\n**
กรณี ตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุน ได้กระทำความผิดนอกราชอาณาจักร หากความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร หรือนอกราชอาณาจักร แต่กฎหมายให้ถือว่าได้กระทำในราชอาณาจักร ให้ถือว่า ตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุนนั้น กระทำความผิดในราชอาณาจักร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 6 ซึ่งแยกพิจารณาได้เป็น 3 กรณี ได้แก่ ตัวการ ผู้ใช้ และกรณีผู้สนับสนุน<\/p>\n\n\n\n
กรณี ตัวการ ได้กระทำความผิดนอกราชอาณาจักร <\/strong><\/em>กรณี ตัวการ หลายคน ร่วมกันกระทำความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 แม้ตัวการบางคนจะได้กระทำในราชอาณาจักร และบางคนกระทำนอกราชอาณาจักร ก็ถือว่าทุกคนร่วมกันกระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n
กรณี ผู้ใช้ ได้กระทำความผิดนอกราชอาณาจักร <\/em><\/strong>กรณี ผู้ใช้ ให้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 แม้ผู้ใช้จะได้กระทำนอกราชอาณาจักร หากความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร หรือให้ถือว่าได้กระทำในราชอาณาจักร ก็ให้ถือ ว่าผู้ใช้ได้กระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n
กรณี ผู้สนับสนุน ได้กระทำความผิดนอกราชอาณาจักร <\/em><\/strong>กรณี ผู้สนับสนุน ได้กระทำความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 แม้ ผู้สนับสนุน จะได้กระทำนอกราชอาณาจักร หากความผิดนั้นได้กระทำในราชอาณาจักร หรือให้ถือว่าได้กระทำในราชอาณาจักร ก็ให้ถือว่า ผู้สนับสนุน ได้กระทำความผิดในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n
ผลของการใช้บังคับหลักดินแดน<\/h2>\n\n\n\n
ในเรื่อง “หลักดินแดน<\/strong><\/em>” ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 4, 5 และ 6 ดังกล่าวมาแล้ว มีผลใช้บังคับกับบุคคลทุกคน ไม่ว่าผู้กระทำความผิดหรือผู้เสียหายจะเป็นคนสัญชาติไทยหรือคนต่างด้าว หากผู้กระทำความผิดในราชอาณาจักรหรือที่ให้ถือว่าได้กระทำความผิดในราชอาณาจักร ย่อมอยู่ภายใต้บังคับของกฎหมายไทยทั้งสิ้น เมื่อผู้กระทำความผิดเข้ามาอยู่ในเขตอำนาจของศาลไทย ศาลไทยมีอำนาจพิพากษาลงโทษได้ อย่างไรก็ตามมีข้อยกเว้นบางประการตามกฎหมายรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่นๆ ดังต่อไปนี้<\/p>\n\n\n\n
***ข้อยกเว้นตามกฎหมายรัฐธรรมนูญ <\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n***
บุคคลผู้ได้รับเอกสิทธิ์ *(privilege)<\/em> โดยบทบัญญัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2521 คือ<\/p>\n\n\n\n*
***(ก) พระมหากษัตริย์<\/p>\n\n\n\n***
***(ข) สมาชิกสภานิติบัญญัติและผู้ที่เกี่ยวข้อง<\/p>\n\n\n\n***
**ข้อยกเว้นตามกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีเมือง<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n**
**(ก) ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ<\/p>\n\n\n\n**
**(ข) ทูตและบุคคลในคณะทูต ตลอดจนครอบครัว<\/p>\n\n\n\n**
**(ค) เรือรบและกองทหารของต่างประเทศในราชอาณาจักร<\/p>\n\n\n\n**
**ข้อยกเว้นตามกฎหมายพิเศษ<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n**
เช่น พระราชบัญญัติว่าด้วยการดำเนินงานขององค์การสหประชาชาติ และทบวงการชำนาญพิเศษแห่งประชาชาติในประเทศไทย พ.ศ. 2495 เป็นต้น<\/p>\n\n\n\n
**สารบัญ ประมวลกฎหมายอาญา<\/a><\/strong><\/p>\n\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"**
กฎหมายอาญา หลักดินแดน มาตรา 4, มาตรา 5, มาตรา 6<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3430,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[1255,436],"tags":[261,271,327,333,1050,1053,1229,1230,138,1517],"aioseo_notices":[],"amp_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3429"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3429"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3429\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7546,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3429\/revisions\/7546"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3430"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3429"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3429"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.keybookme.com\/law\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3429"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}